Sinds zondag heb ik zes marathons op mijn naam staan. Amsterdam (2012), New York (2013 + 2014), Rotterdam (2014), Berlijn (2015) en nu dus Chicago (2016). Ik denk dat ik nu met recht mag zeggen dat ik een ‘marathonloopster’ ben. Maar dat wil niet zeggen dat ik inmiddels geen fouten meer maak. Hoewel ik ontzettend veel van eerdere marathons geleerd heb, maak ik nog steeds fouten. Dat is niet erg, want van fouten leer je, als je er iets mee doet natuurlijk. Dit heb ik van Chicago geleerd.
Mijn wekker gaat om 3.45u. Een belachelijke tijd, maar ik ben meteen klaarwakker. Ik heb me nog nooit zo levendig om kwart voor vier ’s ochtends gevoeld. Ik hou van jetlags zoals deze. Ik lag er al om zes uur in gisteravond en om half acht waren mijn ogen zo zwaar dat ik in slaap viel. Ondanks het onchristelijke tijdstip heb ik dus toch nog mooi acht uur gemaakt vannacht. Heerlijk. Het enige dingetje, ik heb spierpijn in mijn voeten en kuiten. Hoe kom ik daar nu aan?
Afgelopen woensdag was ik eigenlijk met mijn hoofd al in Chicago, maar voordat ik er daadwerkelijk naartoe zou gaan, ‘moest’ ik eerst nog even naar Justin Bieber in het Antwerpse Sportpaleis samen met Roos. Ja super rot, ik had ook medelijden met mezelf. Voordat ik jullie straks ga overspoelen met beelden uit Chicago nu eerst dus nog een vlog vanuit Nederland. Oh ja en België natuurlijk.
Liefs,
Annemerel
