Donderdagnacht schreef ik met een vervelende migraine met sneltreinvaart drie blogposts over m’n eerste ervaringen, toen ik om twee uur naar bed ging kon ik natuurlijk niet slapen. Ik val altijd al in slaap bij slechts een eerste blik op mijn bed, nu had ik hoofdpijn, moest ik echt slapen, en lukte het niet. De volgende ochtend was de migraine verdwenen maar had ik het wel het gevoel dat ik twee flessen slechte wijn achterover had gegooid. Bijna was ik in bed gebleven, maar dat zou ik mezelf nooit vergeven, wist ik.

Ik trok iets aan wat voor mij het meest comfortabel zit. Een legging, een jurkje dat nergens nauwsluitend is en m’n lerenlasje van ZARA. Laarsjes van Hugo Boss zonder al te hoge hak eronder en verder niet te veel poespas. Toen ik Het Westergasfabriekterrein naderde had ik natuurlijk al weer zo veel spijt, waarom had ik niet dat nieuwe paillettenrokje van French Connection aangetrokken? Waarom niet gewoon dat mooie jurkje van kant? Waarom zo saai? Oh ja omdat het heerlijk zit.

Debbie maakte een paar foto’s (terwijl het buiten serieus gewoon moest vriezen) en ik maakte foto’s van haar.  Ik baalde weer een beetje van m’n kledingkeuze, maar dacht, he ik ben Annemerel en hier zou ik nog in kunnen slapen oh en ik ben bij de AIFW, ik had ook in kunnen liggen. Dus met gevaar voor comments als ‘niet AIFW waardig’, here they are…

Jurkje Compagnia Italiana, Jasje ZARA, Laarzen Hugo Boss, Ketting Tiffany’s, vest ZARA

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

Vrijdagmiddag bezocht ik de show van Marloes Blaas als Grazia-Insider, ik mocht weer op de eerste rij plaatsnemen, wat fijner klinkt dan het daadwerkelijk was. Met m’n 50mm lens was het vrijwel onmogelijk om outfits van schoen tot hoofd te fotograferen, dus jullie moeten het bij mij helaas doen met een aantal halve foto’s, mijn excuses uiteraard. 

De show was verrassend leuk én goed! De swingende fifties muziek zorgde voor een klassieke maar vrolijke sfeer. De collectie van Marloes is ook gebaseerd op de jaren vijftig, die jaren na de oorlog en dat was goed terug te zien in het kleurgebruik (veel bruinige tinten) en ook in de materialen, erg veel wol. Marloes zei zelf over haar collectie “Deze collectie heb ik gekeken naar grote families in de jaren vijftig, als het al moeilijk is om je kinderen te eten te geven, hoe kleden ze zich dan. De nasleep van de oorlog is een belangrijk gedeelte van de collectie.” 

Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik dit de leukste show vond die ik deze dagen bekeken heb. Veel zou linea recta mijn kledingkast in kunnen. Zoals de heerlijke chunky vesten, de pantalons met de prachtige taille met daarin mooie losvallende tops en oh die mij alsjeblieft ook die mooie blonde krullen van het meisje op de laatste foto? Pretty pretty please!

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

Spijkers en Spijkers, mijn allereerste show. Truus en Riet, heten de tweelingzusjes Spijkers van voren, in 2000 afgestudeerd aan het Fashion Institute Arnhem en in datzelfde jaar zelfs al in Parijs geshowd. Spijkers en Spijkers showen meestal in Parijs, Londen en Milaan, maar afgelopen jaar in Juli, presenteerden de zusjes het zusje SIS voor het eerst tijdens de Amsterdam International Fashionweek.

Ik zat Front Row, wat het geheel natuurlijk extra spannend maakte. Tegenover me zaten Karin Swerink (Hoofdredactrice Glamour) en Rinke Tjepkema (Fashion editor Grazia), overal om me heen zaten mooie mensen met iPhones en BlackBerry’s en Camera’s in de aanslag, het voelde heel erg echt.

De muziek begon, de lampen gingen aan, ik was spontaan mijn camera crisis vergeten want met dit licht ging alles prima! Wat we zagen? Kleur! Geen felle kleuren, maar de hoeveelheid zwart was minimaal. Veel blauw en rood, wat paars en aardetinten. Soepel vallende stukken, alles heel erg draagbaar. Behalve de hakken, die vielen ook bij een van de modellen niet in de smaak, want die trok ze halverwege uit (jammer dat dat aan de andere kant gebeurde en dat ik daar dus eigenlijk helemaal niks van heb mee gekregen!).

Vernieuwend? Niet echt. Maar dat hoeft niet, dit is het kleine zusje, dit moet draagbaar zijn. Het vernieuwen moeten ze maar lekker aan grote zus overlaten.

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin