>My first personal business cards

>

Photobucket
Photobucket
Het ontwerp maakte ik maanden geleden al, het fine tunen – als in: welk e-mailadres gebruik ik, hoe doe ik dat met het +31 voor mijn telefoonnummer en hoe noem ik mezelf eigenlijk? – deed ik een paar weken geleden. Toen moest er natuurlijk nog een drukker gevonden worden, maar daar had ik eigenlijk weinig zin om veel tijd en energie in te stoppen. Op een zonnige woensdagmiddag besloot ik dus zomer de impulsieve schoenen aan te trekken en een bezoekje te brengen aan de drukkerij in het dorp, vijf minuten lopen, makkelijker kan niet. Ik stuurde ze mijn ontwerp, kon ’s middags al mijn drukproef ophalen en de volgende middag – binnen 24 uur – had ik mijn visitekaartjes in handen.
Ik vind ze cool en om een paar van die kaartjes in mijn portemonnee te hebben, voelt ook heel erg cool. Maar het is vooral erg handig. Ik kreeg de laatste tijd steeds meer vragen naar mijn kaartje, volgens mij het teken om ze gewoon te laten maken. Een investering in mijn netwerk, mijn toekomst, en erg cool dus.
Liefs,
Annemerel

>Italy Twentyten: Arriverderci

>

Photobucket
Photobucket
Afscheid nemen is niet een van mijn sterkste punten. Ook al weet ik dat ik naar Florence terug zal komen, ook al wilde ik graag weer in een normaal bed slapen, verlangde ik ook wel weer een beetje naar ongegeneerd lang internetten, sushi, mijn vriend en misschien zelf wel een klein beetje naar mijn werk, ik was toch een beetje verdrietig. Ik weet niet of het kwam door de autoreis van 19 uur, of de heimwee, waarschijnlijk was het een combinatie van beiden, maar de afgelopen dagen voelde ik me beroerd. Echt een wrak. Moe, lusteloos en bovenal met een flinke hamer in mijn hoofd.
Maar na twee dagen werken, een shoppingtripje naar Den Haag en heel veel knuffelen met mijn vriendje, gaat het nu weer bovennatuurlijk goed met mij. Nederland kan ook best leuk zijn.

Italy Twentyten: Lunching with a view

Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Lekker, relaxt, uitgebreid, ongegeneerd, decadent, culinair genieten van eten en wijn is een van mijn favoriete bezigheden. In Italie had ik dat eigenlijk nog nooit gedaan. Natuurlijk eet ik pizza’s, pasta’s en gelato’s alsof mijn leven er vanaf hangt, maar dat is anders..
Nadat ik een paar dagen met mijn ouders, broertje en zusje weg was kwam ook mijn vriend een paar dagen langs. En dat was het moment om Italië ook eens culinair te gaan ontdekken.
We kozen een restaurantje, Golden View genaamd, aan het water, vlak naast de Ponte Vecchio. En het uitzicht was inderdaad Golden, misschien een klein beetje toeristisch, maar dat was het menu gelukkig niet.
We deelden eerst een bord met verschillende tartaren van vis. Zwaardvis, tonijn en zalm. Onwijs lekker, heel anders dan ik het normaal eet, maar niet minder lekker. Als hoofdgerecht had ik een risotto met gamba’s en at m’n vriend spaghetti vongele, met venusschelpjes dus. Voor beide gerechten geld, nog nooit zo lekker gegeten. De risotto leek heel veel, maar doordat het niet doordrenkt was van room viel dat heel erg mee. De Spaghetti vongele was een hele onderneming, zoveel schelpjes! Maar echt, iedere hap was goddelijk. De spaghetti was perfect op smaak, iets wat ik niet vaak meemaak met een blanke saus. En dan het dessert, ik had panna cotta. Serieus nog nooit gegeten, maar als ze allemaal zo smaken.. dan ben ik dus fan. Vriendje had drie bereidingen van pure chocolade.. Ook onwijs goed, zeker met zijn zoete wijn erbij…
Ik heb ieder moment genoten, zelfs mijn bezoekjes aan het toilet waren een feest. Prachtig dat marmer en, niet geheel onbelangrijk.. nog nooit zo’n schone wc in Italië gezien!
Hmmmmm alleen voor dit restaurant zou ik zo weer op het vliegtuig stappen!

>Italy Twentyten: Florence

>

Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket

Florence is een beetje mijn tweede stad geworden. In de afgelopen elf jaar ben ik er minstens dertig keer geweest, als het niet meer is geweest. Toch kan ik er nog steeds verdwalen, maar dat heeft meer met mijn richtingsgevoel dan de omvang van Florence te maken.
Florence is prachtig, eigenlijk net een dorp, zeker als je het vergelijkt met steden als Londen en Barcelona. Florence straalt gewoon iets uit wat mij helemaal gelukkig maakt. Het heeft prachtige oude gebouwen, maar heeft ook de mooiste winkels en niet te vergeten, de aller lekkerste ijsjes (maar daarover later meer).

Maar zeg nou zelf als je die kerken ziet, de precisie waarmee ze zijn ontworpen en tegelijkertijd die grootsheid. Dat is toch overweldigend mooi? En dan heb ik het alleen nog maar over de buitenkant.

Oh en wat vinden jullie trouwens van mijn knallende rode lippen? Ik kocht in Florence een YSL lippenstift en iedereen hier is het er over eens, het staat afschuwelijk, terwijl ik het eigenlijk wel eens leuk vond staan, voor de afwisseling, voor gelegenheden.. Ben ik nu zo blind of zijn mijn ouders, broertje, zusje en vriendje nou zo saai?

>Italy Twentyten: Giro de Vino

>

Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Photobucket
Na een paar dagen met mijn ouders, broertje en zusje, kwam mijn vriendje ook een paar dagen langs. Wijn is een van zijn grootste liefdes (na mij natuurlijk, althans daar ga ik vanuit) en dus gingen wij op wijntoer, of zoals mijn moeder zo mooi zei wij maakten een Giro de Vino.
Eerst Montepulciano, een klein bergstadje waar ik een paar jaar geleden ook al eens was geweest. In Montepulciano maken ze de Vino Nobile de Montepulciano en dat hebben we geweten. De stad zit vol met winkeltjes die de (vooral rode) wijn verkopen. Onwijs leuk om te zien, te proeven en natuurlijk te kopen. Bij een van de winkels hoorde een enorme kelder waarin de wijn in vaten werd bewaard, super gaaf om dat zo eens te zien.
Herkennen jullie ook het paleis op de foto’s? Het was te zien in een bekende film uit 2009, weten jullie welke ik bedoel?
En hoe vinden jullie mijn nieuwe auto ;-)? Ik wil zoooo graag een nieuwe Fiat 500, maar toen ik deze zag was ik ook op slag tot over mijn oren!
Na Montepulciano deden we Montalcino aan, daar maken ze Brunello, ook een rode wijn. Dit dorpje was iets minder enerverend. Beter gezegd, het was vrij saai. Het weer was ook niet bepaald gezellig en er was niet eens een normale ijswinkel en ik had nog wel zo’n trek in een lekker ijsje (wanneer niet?)
Als je je afvraagt wat ik op de laatste foto doe.. Ik raap pijnboompitten op. Mijn vader heeft de vreemde gewoonte die altijd op te willen rapen en er lagen er heel wat. Ik wilde lekker naar de auto en besloot hem maar te helpen, anders had dus twee keer zo lang geduurd. Die pijnboompitten zitten nu natuurlijk nog steeds in hun schil en ik vermoed dat die er ook niet meer uit zullen komen. Maar het was een goede oefening ;-)

Liefs,