LET’S TALK ABOUT: 10 jaar met mijn rijbewijs

Het is vandaag precies tien jaar geleden dat mijn broertje achttien werd. Het is vandaag precies tien jaar geleden dat ik op regenachtige donkere dinsdagochtend in januari het goed-nieuws-gesprek had bij het CBR. Ein-de-lijk… na 15 maanden, meer dan 60 lessen en een pijnlijk hoge rekening, was ik geslaagd voor mijn rijbewijs. Ik nam mezelf een ding voor; dat ding nemen ze me dus nooit meer af.

Ik vond mijn rijlessen verschrikkelijk. Ik begon in oktober 2007 met lessen, vijf maanden nadat ik achttien geworden was. Dat ik zo lang gewacht had was geen bewuste keuze, maar net zoals met wel meer dingen in het leven (het vinden van een goede fysio, boekouder, looptrainer), had ik het steeds maar uitgesteld. Toen ik meteen in de eerste vijf minuten over een rotonde moest dacht ik dat mijn instructeur krankjorum was. Dit was geen Mario Kart, dit was the real deal, wist hij wel niet wat er allemaal kon gebeuren als ik een stuurfout zou maken?

De eerste rijlessen spendeerde ik grotendeels op een grote parkeerplaats bij het strand van Hoek van Holland. De meest simpele handeling van het overpakken van mijn stuur was al een uitdaging van formaat. Toen ik na een paar lessen ook zelf de koppeling moest gaan gebruiken dacht ik… dit gaat nooit goed komen. Soms had ik lessen van een uur, soms van anderhalf, soms zelfs van twee uur. Het probleem (of een van de problemen) was, dat ik al bij het instappen van de auto aan het aftellen was totdat ik weer thuis was en verder kon gaan met andere zaken die me op dat moment bezig hielden (mijn werk, mijn studie, mijn blog, Gossip Girl). Hierdoor was mijn concentratie tijdens het rijden ver te zoeken. Het behoeft waarschijnlijk geen uitleg dat ik dat dit mijn rijvaardigheid niet op een positieve manier beïnvloedde.

Een half jaar nadat ik begon met lessen , in mei, haalde ik mijn theorie-examen. Ik dacht namelijk dat ik snel mijn praktijkexamen zou gaan doen. De avond van te voren kwam ik erachter dat dat theorie toch lastiger was dan ik het had ingeschat. Ik dacht dat ik het nooit zou halen, maar toen ik op de fiets richting het CBR ging en zoveel mensen auto zag rijden dacht ik ‘damn, als AL deze mensen hun theorie gehaald hebben en ik heb mijn VWO-examen gehaald, dan moet ik het toch ook wel kunnen halen? Ik heb er immers voor geleerd’. Ik haalde mijn examen met 3 fouten, thank the lord, nu alleen nog even mijn praktijk halen, dacht ik…

Nou, toen duurde het dus nog ruim acht maanden voordat ik dat felbegeerde pasje in ontvangst kon nemen. Het duurde toch nog vrij lang voordat ik examen mocht doen. Tijdens mijn eerste examen kwam het gesprek met de examinator ineens op mijn – toen net overleden – vriendinnetje en reed ik door rood. De week erna deed ik weer examen en toen was ik niet ‘zeker’ genoeg. Ik had de hoop al opgegeven toen ik op 15 januari 2009 voor de derde keer op mocht, maar die ‘ik kan toch niks meer verliezen’ instelling bleek de juiste te zijn en ik haalde het. YES. Nu kan mijn net 18 geworden broertje me gelukkig niet meer inhalen. Hoera.

Toen ik net mijn rijbewijs had was iedere rit nog wel een survival. Mijn moeder sloeg doodsangsten uit toen ik van het gemeentehuis naar huis reed in haar Ford KA. Ik was gewend in een diesel te rijden, deze koppeling werkte weer compleet anders en ik had het NIET onder controle. Volgens mij heb ik de motor in dat eerste ritje wel drie keer af laten slaan. In het begin durfde ik niet alleen te rijden, sterker nog, in het begin mocht ik niet eens alleen rijden. Ik was een gevaar voor mezelf en de rest van het verkeer. Ik zou niet hebben misstaan in het programma ‘de slechtste coureur van Nederland’. Maar langzaam ging het steeds beter.

In januari 2011 kocht ik mijn moeders Ford KA over en vier jaar later ruilde ik deze in voor mijn huidige leaseauto, een Ford Fiesta. Die Ford Fiesta vierde afgelopen weekend haar vierde verjaardag, inmiddels zit er al 81.000 kilometer op de teller en durf ik mezelf een redelijk goed coureur te noemen. Of het nu regen of sneeuwt, of het nu donker is of heel hard waait. Of ik nu in de bergen ben of op een drukke Duitse Autobahn, ik heb geen angst meer en weet mezelf er veilig doorheen te slaan. Natuurlijk, een ongeluk zit in een klein hoekje en kan iedereen overkomen. Ik hoop dat het mij gespaard zal blijven.

Dat rijbewijs hebben ze me de afgelopen tien jaar niet afgepakt. Op een paar snelheidsovertredingen en een parkeerboete na heb ik me aardig weten te gedragen. Ik moet ook zeggen dat het aantal bekeuringen dat ik op mijn naam heb staan de laatste tijd minder is dan de eerste jaren. Ik heb inmiddels iets beter geleerd snelheidsbordjes te lezen (en hier iets mee te doen). Mijn absolute record is twee bekeuringen binnen een uur tijd in de zomer van 2011, zowel op de heen- als de terugweg werd ik geflitst. Ai. Mijn angstigste moment was twee jaar geleden, toen ik zo veel te hard had gereden bij bouwwerkzaamheden in Duitsland dat ze zich gingen ‘beramen over een passende straf’. Ik moest een reden geven waarom ik zoveel te hard gereden had, ik gaf aan dat ik te laat doorhad dat er wegwerkzaamheden waren en dat het al laat was en ik er een lange autoreis op had zitten, dus dat ik minder alert was en dat het erg stom van me was en dat ik er erg veel spijt van had, ik heb er nooit meer wat van gehoord… ik hoop niet dat ik door dit te vertellen iets over mezelf heb afgeroepen en alsnog een dikke boete op de mat krijg.

Autorijden staat voor mij voor ultieme vrijheid. Het idee dat ik een auto voor de deur heb staan en op ieder willekeurig moment weg kan rijden, dat geeft me rust en vrijheid. En dat vind ik fijn. Ik draai mijn hand niet meer om voor een autorit naar Italië. Ik vind het leuk om te rijden. Wie had dat ooit gedacht toen ik de minuten aftelde tijdens mijn rijlessen?

Liefs,
Annemerel

 




Share:

11 Reacties

  1. Lieneke
    januari 15, 2019 / 12:38

    Wat een herkenbare blog, ik heb nu ook bijna 10 jaar mijn rijbewijs (deze blog herinnert me er aan dat ik mijn rijbewijs nog moet verlengen). Ik ben alleen wel al 35, dus had het nog wat langer uitgesteld dan jij. Ik vond het idee zo eng dat ik met een fout een ernstig ongeluk kon veroorzaken. De grap is dat ik verpleegkundige ben, waar fouten ook ernstige gevolgen kunnen hebben, maar die link legde ik toen niet. Ook heel lang over mijn lessen gedaan, maar gelukkig wel in 1x gehaald, al denk ik dat mijn instructrice expres wat langer gewacht heeft, om zeker te zijn dat ik het ging halen. En nu inderdaad zoveel vrijheid zo’n auto, heerlijk.

  2. januari 15, 2019 / 18:55

    Wat een leuk artikel is dit! Echt met plezier gelezen. Ik had helemaal niet het idee dat je je rijlessen zo verschrikkelijk vond! Grappig dat je het nu juist erg leuk vind om auto te rijden :)
    Ik heb dit jaar (in februari) alweer 8 jaar mijn rijbewijs, ongelooflijk. Ik ben er nog iedere keer dat ik auto rijd blij mee. Het geeft zoveel vrijheid, heerlijk! Ik heb twee keer examen gedaan (één keer theorie ook trouwens), de eerste keer reed ik ‘te sportief’ volgens de examinator haha, dus de tweede keer ging ik heel voorzichtig rijden en toen zei de examinator aan het eind ‘je rijdt wel heel voorzichtig, het mag wel ietsje sportiever’ dus toen zei ik ja hallo wat willen jullie nou :’) En toen was ik toch geslaagd, haha! Kan me nu niet meer voorstellen om zonder rijbewijs door het leven te gaan.

    • Annemerel
      Auteur
      januari 16, 2019 / 07:57

      Hahaha inderdaad wat willen ze nou, sportief of voorzichtig? Ik vind dat soort ‘meningen’ over je rijstijl zo subjectief (en daarom niet echt een eerlijke reden om je te laten zakken)

  3. Manon
    januari 15, 2019 / 21:00

    Leuk! Ik had vorige week m’n eerste rijles (na 6 naar uitstellen) en mocht meteen over de snelweg..!! Omg. Maar gelukkig ging het goed

  4. Chantal
    januari 16, 2019 / 07:32

    Heel herkenbaar! Vond de rijlessen vreselijk en dacht dit ga ik nooit halen. Nu 7 jaar later vind ik auto rijden echt super fijn. Naja niet als het spits is en het net heel hard regent 😂 maar inderdaad de vrijheid om te gaan en staan waar ik wil! Radio hard op en meezingen maar.

  5. Maud
    januari 16, 2019 / 17:25

    Ik moet eerlijk zeggen dat ik het fijn vind om een blog te lezen die niet over hardlopen gaat!

  6. januari 17, 2019 / 07:26

    Oooo wat fijn om te lezen dat er meer mensen het “koppeling” probleem hebben gehad! Ik heb nu pas 2 maanden mijn rijbewijs en net als jij afgereden in een diesel. Ik wist niet wat ik mee maakte toen ik in een benzine auto stapte. Het lijkt wel alsof ik opnieuw moet leren rijden! Maar aan jou verhaal te lezen is er dus hoop haha!

  7. Michelle
    januari 22, 2019 / 09:43

    Heel herkenbaar! Goed dat je hebt doorgezet en nu lekker de vrijheid hebt. Na zo’n 60 lessen bij 2 verschillende rijscholen ben ik de 2e keer geslaagd. Ik begon ook bij nul, wist niet eens wat invoegen was, haha!

  8. januari 23, 2019 / 17:03

    Ik vond rijlessen best prima en ik heb het geluk in twee keer geslaagd te zijn (anders was ik het waarschijnlijk minder leuk gaan vinden), maar mijn eerste rijuren met mijn rijbewijs waren ook echt niet om over naar huis te schrijven. Ik vind sommige dingen nog steeds niet heel chill maar ik weet nu eigenlijk wel dat ik ze gewoon kan en ik ben veeel zekerder geworden over het rijden zelf. Aan het begin wilde ik echt van tevoren weten of ik moest rijden zodat ik me een soort mentaal kon voorbereiden, dat is allemaal niet zo’n punt meer tegenwoordig en ik ben ook gewoon vertrouwd met rijden op gekke momenten of plekken. Het is echt iets waar je lekker in kan blijven groeien en het geeft inderdaad zoooveel vrijheid dat ik ook gewoon van het rijden zelf kan genieten :)

  9. Leah
    januari 29, 2019 / 10:13

    Wat geruststellend om te lezen dit, haha. Zelf heb ik nu zo’n 44 lessen gehad en voor m’n gevoel ben ik best goed. Alleen mijn rijinstructeur vindt dat ik soms nog te weinig vooruitdenk. Zelf vind ik dat wel meevallen, dus ik hoop dat ik snel praktijk examen mag doen. Daarnaast ben ik echt bang dat ik het toch niet in de eerste keer haal, ivm zenuwen. Ook al is dat niet de beste instelling :’)

Door de site te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close