Zwangerschapsupdate: 26 weken, kan die buik nog groter en mijn eerste echte zwangerschapscraving?

183 van de 280 dagen tot mijn uitgerekende datum zitten er inmiddels op. Oftewel 26 weken en 1 dag. Nog 97 dagen te gaan, of iets meer of minder natuurlijk. Waar ik me het eerste trimester en het begin van het tweede trimester verbaasde over hoe slecht ik me kon voelen, zo goed voel ik me op dit moment. Natuurlijk, ik voel me anders dan voor mijn zwangerschap er zijn wat kwaaltjes die ik zou kunnen missen als kiespijn, maar over het algemeen voel ik me goed en kan ik me zelfs al niet meer voorstellen hoe beroerd ik me die eerste maanden voelde. Ik denk nu zelfs ‘ach, zo erg was het toch niet?’. Maar als ik teruglees in het dagboek over mijn eerste trimester dan komen de herinneringen wel weer boven… Nu snap ik ook waarom ik van te voren niet precies wist hoe dramatisch het eerste trimester kan voelen, de meeste mensen vertellen pas over hun zwangerschap als ze dat eerste trimester achter de rug hebben en wanneer je je in het tweede trimester beter voelt kun je het ‘drama’ van het eerste trimester gewoon compleet vergeten. Een beetje zoals met een marathon… rond 35 kilometer denk je ‘dit nooit meer’ en vijf minuten na de finish vraag je jezelf alweer af waar en wanneer je je volgende gaat lopen.

Hoe voel ik me?

Zoals gezegd voel ik me een stuk beter dan in het eerste trimester. Mijn misselijkheid verdween rond het begin van het tweede trimester, na een week of achttien had ik overal weer trek in, rond datzelfde tijdstip kreeg ik ook minder last van hoofdpijn/migraine en sindsdien heb ik ook meer energie. Zowel fysiek als mentaal. Inmiddels voel ik me dus alweer een maand of twee ‘best wel goed’. Ik heb nog steeds weleens last van hoofdpijn, maar ik heb het beter onder controle. Het is heel andere hoofdpijn dan voor mijn zwangerschap, dan kreeg ik vaak hoofdpijn in de loop van de dag, nu word ik er vaak al mee wakker. Als ik nu rond vier uur wakker word met hoofdpijn neem ik meteen twee paracetamol, als ik dan om half zeven weer wakker word is de pijn veel minder. Ik merk ook dat wanneer ik gewoon opsta en ga bewegen de pijn nog verder zakt en dat ik er – in veel gevallen – de rest van de dag geen last meer van heb. Soms vraag ik me af, als ik dit tijdens die ‘drama periode’ ook had gedaan, had ik dan minder last van mijn hoofd gehad? Aan de andere kant denk ik dat mijn hormonen nu ook wel iets minder van slag zijn dan in die eerste maanden.

Ik heb gelukkig ook minder last van mijn rug en bekken. Ik merk wel, als ik een tijdje onderuit gezeten heb op de bank of in bed, dan ben ik weer terug bij af. Afgelopen week was ik een paar keer tot de slaapkamer veroordeeld omdat er beneden geverfd werd en de keuken geplaatst werd, na een paar dagen onderuit gezakt in bed (dagen waarop ik trouwens ook gewoon wandelde én Pilates deed) kreeg ik dinsdagmiddag ineens heftige pijnscheuten in mijn rug en bil. Woensdag ging het iets beter (maar had ik nog steeds veel pijn), donderdag ging het nog een stukje beter, maar hield ik mezelf nog wel rustig. Yes!

Sport

Hardlopen heb ik compleet uit mijn hoofd gezet. Ik loop soms nog een klein stukje voor een foto voor Have a Good Winter Run (het hardloopprogramma dat nog tot begin mei loopt), maar verder houd ik mezelf in. Voor mezelf heb ik nu een datum ingepland waarop ik – mocht alles met de bevalling en mijn herstel goed gaan – weer mag beginnen met opbouwen. 18 oktober is de dag, precies een jaar nadat ik voor het laatst echt heb hardgelopen en als de baby gewoon op tijd komt, ongeveer vier maanden na de bevalling. Online lees ik verhalen van vrouwen die met twee weken al begonnen zijn, of vrouwen die met zes weken weer zijn begonnen met opbouwen. Maar ik lees ook aanbevelingen van een half jaar rust houden, of zelfs een jaar.. er zijn er zelfs die zo ver gaan dat ze aanraden om met hardlopen te wachten tot minimaal drie maanden nadat je gestopt bent met het geven van borstvoeding. Ik ga nu voor een middenweg, 4 maanden. Als ik dan de ‘all-clear’ van de (bekken)fysio heb natuurlijk.

Wat ik nu dan wel doe? Ik probeer dagelijks een wandeling te maken. Soms is het alleen maar even naar de Albert Heijn, andere dagen loop ik echt vijf kilometer door de duinen, of doe ik het zelfs allebei. Er zijn ook dagen waarop dat niet lukt (zoals afgelopen twee dagen toen ik zoveel last had van mijn rug en bil). Tijdens het wandelen luister ik vaak naar een podcast, of ik loop samen met Tuur. Afgelopen week heb ik ook een wandeling samen met mijn moeder gemaakt, hopelijk kunnen we dat dit voorjaar vaker doen. De strandtenten openen weer voor take-away, dus onderweg haal ik regelmatig iets lekkers.

Naast wandelen doe ik 5 tot 6 keer per week een Pilates work-out van Fit Body Fresh Mind, speciaal voor zwangere vrouwen. De enige dag is dat een relaxte stretch wrok-out van twintig minuten, de andere keer is dat vijftig minuten focus op billen, benen en armen. Ik heb voor mezelf een ondergrens van minstens 150 minuten per week ingesteld. Dat is me sinds begin februari (bijna) iedere week gelukt. Vorige week had ik zelfs 200 minuten. Heel fijn. Ik voel mijn lichaam sterker worden en heb meer controle over mijn lichaam dan een paar maanden geleden. Toen ik net zwanger was en ieder hardlooprondje minder lekker liep had ik het gevoel dat ik mijn lichaam kwijtraakte, met Pilates heb ik toch het gevoel dat ik tijdens de zwangerschap iets op kan bouwen.

De buik en de body

Met 23 weken was ik al bijna negen kilo aangekomen. Au. Ik zou niet weten wat er inmiddels op de weegschaal staat, ik weeg mezelf alleen bij controles van de verloskundige, omdat ik mezelf er anders veel te veel op ga focussen. Ik vond zelf die negen kilo best heftig, zeker omdat ik nog zo lang ‘moet’. Maar de verloskundige zag er geen kwaad in, dus daar moet ik dan meer op vertrouwen. Ik moet ook zeggen dat ik het niet heel erg zie bij mezelf. Ja mijn benen zijn wat steviger, mijn billen wat ronder en ik heb twee cupmaten groter, maar ik denk dat het meeste gewicht in mijn buik zit. Die is namelijk behoorlijk rond. Ik had eerlijk gezegd gedacht dat mijn buik ongeveer zo groot zou zijn rond de bevalling, maar – als het goed is – moet ik nog zo’n veertien weken. Heel benieuwd waar dit naartoe gaat.

De babykamer

Nadat we zes weken geleden de babykamer geverfd hebben, de jaloezieën hebben opgehangen en de babykamer besteld hebben, is er eigenlijk weinig veranderd in Ollie’s kamertje. Of nou ja, het ziet er inmiddels wel iets anders uit omdat we haar kamer gebruiken als opslagplaats. Er staan dozen met kleding, knuffels en de kinderwagen die we inmiddels hebben neemt ook aardig wat ruimte in beslag. Toen we haar kamertje bestelden zes weken geleden werd ons verteld dat de levering ongeveer twee weken zou duren, inmiddels zijn we zes weken verder en is er nog steeds geen teken dat het kamertje geleverd wordt. Afgelopen weken met de verbouwing van de keuken vond ik dat niet zo’n ramp, ons huis was al vol genoeg door de keukenverbouwing, maar nu heb ik toch wel zoiets van… WAAR blijft het? Vanmiddag misschien maar weer even bellen (vier weken geleden zeiden ze dat het eind februari geleverd zou worden, inmiddels is het vijf maart, dus ik vind dat ze me een update verschuldigd zijn).

Naast de babykamer hebben we gisteren ook een co-sleeper besteld. De co-sleeper die wij graag willen hebben (van Snüzpod) was al maanden niet leverbaar maar zou deze week weer op voorraad zijn. Helaas stond er deze week ineens dat hij pas op 20 mei leverbaar is. Dat vinden ietwat riskant. Een baby heeft niet veel nodig, maar een wiegje net na de geboorte lijkt ons wel essentieel. We hebben nu voor een andere kleur gekozen (zwart) en hopelijk is die volgende week wél op voorraad.

De kinderwagen

Ik stipte het net al even kort aan, we hebben inmiddels ook een kinderwagen. Ik mag mezelf het komende jaar ambassadeur van Thule noemen en ontving een paar weken geleden de Thule Sleek. Ik twijfelde lang tussen de Urban Glide 2 en de Sleek, maar besloot uiteindeljk toch voor de Sleek te kiezen omdat deze net wat makkelijker is in de stad en toch ook nog robuust genoeg is voor de wandelingen hier door de duinen. De Glide is naast een kinderwagen ook een wagen waar je mee kunt hardlopen, maar omdat ik de eerste maanden toch niet kan hardlopen met de baby en hij iets langer is (wat niet echt handig is hier in de kleine stadssupermarkt) leek met de Sleek toch een beter keus voor nu. Hopelijk kan ik later dit jaar wel een speciale hardloopbuggy proberen.

In het ziekenhuis of thuisbevallen?

Ik was aan het begin van mijn zwangerschap heel stelling: ik wil in het ziekenhuis bevallen. Mijn verloskundige stelde voor om me toch ook te verdiepen in thuisbevallen, het schijnt namelijk even ‘gevaarlijk’ te zijn als bevallen in het ziekenhuis en thuis worden er een stuk minder ingrepen gedaan, wat ik ook wel weer heel aantrekkelijk vond klinken. Het lijkt me ook ideaal, gewoon lekker thuis in mijn eigen bed bevallen, onder mijn eigen douche kunnen staan, met mijn eigen vertrouwde spulletjes om me heen. Ik was er dus eigenlijk wel over uit dat ik toch – als het zou kunnen – thuis wilde bevallen.

Nu sprak ik deze week een buurvrouw met twee kleine kinderen en zij vertelde me dat ze van haar verloskundige niet thuis kon bevallen omdat het trapgat te klein zou zijn voor een brancard. Mocht ik onverhoopt toch naar het ziekenhuis moeten, dan zou er dus een brandweer (!) moeten komen om mij uit het raam te takelen. Dat klinkt wel heel dramatisch… ik ga het nog een keer goed met mijn verloskundige overleggen, aangezien ik me afvraag of dit wel klopt. Ons trapgat is in mijn ogen echt heel groot, dus ik kan me bijna niet voorstellen dat het niet via het trapgat zou kunnen.

Zwangerschapscraving?

Aan het begin van mijn zwangerschap had ik best wel veel zin in hartige dingen zoals chips, patat, saucijzenbroodjes en kaasstengels. Je zou zeggen: zwangerschapscraving. Maar als ik eerlijk ben, als ik me niet goed voel heb ik altijd zin in dat soort vette hartige meuk. Inmiddels heb ik wel iets wat specifiek voor de zwangerschap is, ik heb heel veel zin in zure dingen. Zure snoepjes, zure mandarijnen, zure kwarktaart. Zure haring met slagroom vind ik nog steeds een walgelijke gedachte, maar verder merk ik wel dat mijn lichaam steeds meer begint te vragen om zuur.

Ik probeer de zure snoepjes wel een beetje te beperken, ik ben als de dood dat mijn bloedsuiker te hoog wordt en dat ik straks mezelf moet gaan prikken. Omdat mijn bloedsuiker aan het begin van de zwangerschap aan de hoge kant was (waarschijnlijk doordat ik voor het prikken een half pakje dextro had weggewerkt) moet ik over anderhalve week weer mijn suiker laten controleren. Ik hoop dat er dan een normale waarde uitkomt, want ik ben echt geen held met prikken en vingerprikjes vind ik dus nog erger dan bloedprikken. Vaccinaties heb ik tegenwoordig geen probleem meer mee (al had ik van mijn 22-weken prik 3(!) weken lang een stijf gevoel in mijn arm, niet heel fijn).

Goed, volgens mij heb ik jullie zo wel weer een beetje bijgepraat. De laatste twee weken van het tweede trimester zijn begonnen. Het derde en laatste trimester is in zicht. Ik ben benieuwd wat voor uitdagingen het laatste trimester allemaal met zich mee zal brengen, hoe groot mijn buik nog gaat worden en of ik straks toch beval-stress ga krijgen (daar heb ik nu namelijk echt totaal nog geen last van). Ik houd jullie op de hoogte.

Liefs,

Annemerel

 

Delen:

18 Reacties

  1. Harma
    maart 5, 2021 / 13:02

    Zo leuk deze updates! Ook omdat ik zelf net vier weekjes achter je aanloop (22 weken zwanger hier :))

    • Annemerel
      Auteur
      maart 5, 2021 / 14:07

      Wat leuk, gefeliciteerd!

  2. Mieke
    maart 5, 2021 / 13:20

    Pas weer hardlopen 3 maanden na het stoppen met de borstvoeding? De WHO (ja, diezelfde WHO als waar de meeste de corona aanbevelingen van opvolgen) heeft als standaard 2 jaar borstvoeding. Ik zit inmiddels op 1,5 jaar and counting (2e kind, 1e kind 1,5 jaar gevoed) en loop gelukkig echt al weer. Alcohol laten staan geen probleem, maar zolang niet lopen… Ik ben ondertussen ruim 4 jaar non stop of zwanger of borstvoeding aan het geven, dat zou wel héél lang zonder hardlopen zijn!
    Blijft leuk om te lezen hoe je zwangerschap verloopt.

    • Annemerel
      Auteur
      maart 5, 2021 / 14:07

      Goed om te lezen dat dat zo goed gaat bij jou. Als je borstvoeding geeft maakt je lichaam nog een hormoon aan dat voor verweking van je bindweefsel kan zorgen, hierdoor ben je minder belastbaar als je borstvoeding geeft. Waarschijnlijk heb jij hier niet zo veel last van, hopelijk kan ik straks hetzelfde zeggen.

  3. Roos
    maart 5, 2021 / 14:05

    Heel leuk om te lezen! Mijn moeder hielt vroeger een dagboek bij van de dag dat ze de zwangerschapstest had gedaan tot de dag van mijn geboorte. Dat is zo bijzonder om terug te lezen. Alle momenten van naar de verloskundige gaan tot de naam kiezen en de geboortekaartjes bestellen!

    Leuk dat Ollie dit ook later kan teruglezen (en zelfs kijken in de vlogs!)

  4. lies
    maart 5, 2021 / 15:54

    Gaat tuur vaderschapsverlof opnemen? Ik vond het zo fijn dat mijn man 5 weken erbij was de eerste weken :)

    • Annemerel
      Auteur
      maart 5, 2021 / 16:47

      Ja waarschijnlijk wel, of we in een keer vijf weken doen of dat we het verdelen over een langere periode, dat gaat Tuur eerst allemaal op zijn werk bespreken voordat ik daar uitspraken over ga doen ;-).

  5. Lena
    maart 5, 2021 / 18:49

    Hebben ze in het begin van de zwangerschap niet nog een keer je bloed geprikt om te checken voor je suiker? Hoop dat het deze keer allemaal goed is als je weer gaat prikken.

    Wel gek dat de verloskundige aangeeft dat thuis bevallen net zo veilig is als in het ziekenhuis. We weten allemaal dat er in het ziekenhuis meer artsen zijn die klaar staan en alles daar bij de hand hebben..

    • Annemerel
      Auteur
      maart 6, 2021 / 11:47

      Het was niet nodig, omdat mijn waardes niet te hoog waren, maar ze waren wel hoger dan ze verwacht hadden van iemand met mijn postuur en ‘sportieve achtergrond’. Maar dat was dus te verklaren met de halve rol dextrose (ik was zelfs nog op dextrose aan het kauwen tijdens het prikken). Ik hoefde dus niet perse te controleren, maar better safe than sorry.

      Wat betreft thuisbevallen en in het ziekenhuis bevallen, dit is wellicht interessant. https://www.trouw.nl/nieuws/thuisbevallen-is-net-zo-veilig-als-in-het-ziekenhuis~bcc731aa/?referrer=https%3A%2F%2Fwww.google.com%2F

      • Lena
        maart 6, 2021 / 11:52

        Oh gelukkig dat is fijn! Dan zal het vast goedkomen tijdens de volgende keer prikken.

        Ik ga het artikel lezen.

    • Marije
      maart 6, 2021 / 17:03

      Gelukkig ben ik als verloskundige ook geen arts… Fijn dat jij een betrouwbaar artikel aanhaalt Annemerel!
      Het is namelijk wetenschappelijk echt onderbouwd. En ben ik juist ook opgeleid om te handelen in situaties als het moet, gelukkig hoeft dat vaak niet.

      • Emma
        maart 10, 2021 / 09:31

        Misschien handig om dit document door te nemen van de NVOG: (https://www.nvog.nl/wp-content/uploads/2018/02/Advies-Stuurgroep-zwangerschap-en-geboorte-1.0-01-01-2009.pdf)
        Ik denk namelijk dat niet alle zwangeren volgens deze principes gecounseld worden, mn niet altijd gecounseld worden voor verschillen tussen je eerste en tweede kind (“Hoewel zwangerschap en bevalling in de laagrisico populatie als “natuurlijke processen”(fysiologisch) worden beschouwd, eindigt tussen de 30 en 40% van alle doorgaande eerste zwangerschappen van nulliparae met een vaginale kunstverlossing of sectio, Bron NVOG richtlijn Spontane Vaginale baring)

        “In allerlei media zijn vaak vertekende beeldvormingen en verhalen in omloop rond de locatie
        van bevallen, gebaseerd op incidenten. De Stuurgroep vindt dat iedere zwangere en haar
        (eventuele) partner toegang moeten hebben tot duidelijke informatie over de voor- en
        nadelen van bevallen thuis, in het geboortecentrum dan wel poliklinisch in het ziekenhuis.
        Deze informatie moet aan de volgende voorwaarden voldoen:
        • de informatie is objectief en uniform (de schriftelijke en mondelinge informatie komen
        overeen, of zijn in ieder geval op elkaar afgestemd, onafhankelijk van welke professional
        de informatie geeft of waar de zwangere deze informatie leest);
        • de informatie speelt naast de medische aspecten ook in op de persoonlijke situatie;
        • de informatie wordt tijdig gegeven (start in de preconceptiefase en herhaling tijdens de
        prenatale fase).
        Om tot een reële keuze te kunnen komen die past bij de individuele situatie van de vrouw,
        moet zij inzicht hebben in de consequenties van de mogelijkheden. De informatie moet
        daarom helder zijn over:
        • overdrachtspercentages van eerste naar tweede en derde lijn (de verwijscijfers, inclusief
        onderscheid tussen primi parae (eerste kind) en multi parae (vanaf tweede kind);
        • de (on)mogelijkheden van pijnbehandeling;
        • de kans op een kunstverlossing;
        • de kans op (onnodige) medische interventies;
        • de kans op morbiditeit (zowel bij moeder als bij kind);
        • de controles die nodig/mogelijk zijn om de risico’s rond mortaliteit en morbiditeit te
        beperken/te voorkomen.
        Belangrijk is dat zwangerschap en geboorte niet puur als pathologie wordt neergezet.
        Het moet voor de vrouw en haar (eventuele) partner echter wel heel duidelijk zijn dat een
        gezonde zwangerschapsuitkomst niet gegarandeerd is. ”

        Zelf zou ik ook willen weten hoe veel thuispartussen mijn verloskundige op dit moment begeleidt (en hoe veel hiervan waren bij een primigravida). Als dit 2 partussen per jaar zijn zegt dat ook wat.
        Succes met de rest van je zwangerschap :)

  6. Laura
    maart 5, 2021 / 19:53

    Heel leuk om te lezen allemaal! Ik wilde ook thuis bevallen en bij mij was het trappengat in ons appartementencomplex geen probleem. Hopelijk bij jou ook niet. Knap trouwens dat je zo voorzichtig bent met hardlopen, denk dat dat alleen maar heel goed voor je lichaam en herstel gaat zijn!

    • Annemerel
      Auteur
      maart 6, 2021 / 11:44

      Wat goed om te horen. En ja, het is best lastig om zo voorzichtig te zijn want hardlopen is een ‘pretty big deal’ voor me, maar luisteren naar je lichaam lijkt me het allerbelangrijkste op dit moment.

  7. Annet
    maart 5, 2021 / 20:04

    Ik ben 6 weken terug bevallen van een meisje. Tot week 30 kunnen doordribbelen, maar ook 15 kilo aangekomen! Ik zat daar ook heel erg mee (die kilo’s) maar was dus ook echt veel vocht etc want 1,5 week na de bevalling was ik alweer 12 kilo lichter!
    Wat betreft het weer beginnen met hardlopen vind ik ook lastig te bepalen, ik wandel nu veel en ben deze week begonnen met sporten onder begeleiding van een fysio.
    Geniet van je zwangerschap!

    • Annemerel
      Auteur
      maart 6, 2021 / 11:43

      Dankjewel!Jij veel succes/plezier met weer opbouwen.

  8. karen
    maart 9, 2021 / 19:26

    Even een kleine aanvulling op het thuis/ziekenhuis bevallen. Komende vanaf de afdeling verloskunde ;) Er werken in het ziekenhuis verloskundigen, net als dat je thuis je eigen verloskundigen hebt. Als er geen medische indicatie is, dan is er geen arts in de buurt hoor. Er zijn natuurlijk altijd gynaecologen die dienst hebben, maar die doen niet de ‘standaard’ bevallingen. Tja sorry, ook bevallen is ‘standaard’ ;) Die komen pas als er hele lastige dingen zijn. En tja, dat kan soms even duren omdat ze elders bezig zijn of van huis moeten komen. Dus ‘er zijn altijd artsen’ klopt maar gedeeltelijk. En iets, verloskundigen zullen thuis in principe nooit ‘te lang’ wachten met het nemen van beslissingen. Als ze iets niet vertrouwen, als het niet gaat of als er twijfels zijn, sturen ze je toch wel door. En geloof me, dan ben je zo in het ziekenhuis. Ga gewoon lekker op je eigen gevoel af, wat voor jou fijn en veilig voelt. De ervaringsverhalen zijn altijd gekleurd omdat het verhalen van anderen zijn. De enige die hier iets over kan beslissen ben jijzelf en oké, je man mag ook een beetje meebeslissen ;)