Het is vandaag precies tien dagen geleden dat ik voor het laatst heb hardgelopen. Nadat ik vorige week zondag min laatste vijf kilometer liep wist ik dat ik rust moest houden, maar in mijn hoofd had ik nog wel dat ik de donderdag voordat we op wintersport gingen nog een rondje ging lopen. Maar helaas, m’n lies, heup, scheen, knie (en wat niet in mij onderlichaam) deden nog steeds pijn. Geen slappe smoes, maar helaas de enige echte waarheid.

Vanaf nu zal ik niet meer zeuren, vanaf nu zal ik niet meer klagen, vanaf nu ‘moet’ ik niet meer, vanaf nu ‘mag’ ik alleen nog maar. Hardlopen is iets waar ik van geniet en niet iets waar ik tegenop zie.

Het is alweer tien dagen geleden dat ik de marathon liep in een tijd van (ik ga het gewoon nog een keer zeggen) 3.58.51. Ik kan eigenlijk nog steeds niet geloven dat ik de marathon onder de vier uur gelopen heb. Het was mijn doel toen ik precies een jaar geleden begon te dromen over een marathon, maar ik had (zeker de afgelopen maanden) niet verwacht dat het daadwerkelijk zou gebeuren.

Zondagochtend, half vijf. De wekker gaat. Schelden doe ik deze keer niet en me afvragen waarom ik de wekker zo vroeg gezet heb doe ik ook niet. Ik weet het. De marathon staat vandaag op het programma. Ook in mijn slaap werd me dat nog meerdere keren duidelijk gemaakt.